Sabemos que os dispositivos electrónicos dixitais traballan en lóxica binaria. É o caso, por exemplo, dos procesadores dos nosos ordenadores e teléfonos móbiles ou os chips das calculadoras e reloxos dixitais. Todos estes trebellos utilizan coma unidade básica de información o bit (b), que pode valer 0 ou 1, segundo o estado lóxico da variable coa que se traballe.
Os rexistros dos primeiros procesadores que se popularizaron eran de 8 bits, polo que se adoptou o Byte (B) como unha unidade básica de almacenamento formada por un conxunto de 8 bits.
O problema chega ao facer os múltiplos. O Sistema Internacional de Unidades (SI) emprega como múltiplos das unidades o kilo (k 103), Mega (M 106), Xiga (G 109), etc.
Ao traballar en binario obtemos números moi feos ao facer así os múltiplos. Por exemplo 1000= 103 en binario é 1111101000, e resultaba máis cómodo utilizar 1024= 210 (10000000000), polo que comezaron a utilizarse as equivalencias 1 kB = 1024 bytes ou 1 MB = 1024 kB.
Estas equivalencias aparecen en moitos textos de tecnoloxía, electrónica e informática. Incluso é común que alguén diga que un kilo equivale a 1000, agás en informática que equivale a 1024.
Isto é un erro. Faleivos moitas veces, especialmente en Bacharelato, da importancia que ten a normalización ou estandarización en Tecnoloxía. Estas normas serven para poder expresar e interpretar a información dunha maneira precisa e inequívoca, e non é admisible que un múltiplo se interprete de dúas formas diferentes. O Sistema Internacional é claro, e establece que un kilo é 1000 e non 1024.
Que facemos, entón, cos múltiplos binarios?
Para resolver isto e evitar confusións, desde 1998 o IEC (International Electrotechnical Commission) vén propoñendo outros prefixos para os múltiplos binarios: ki (kibi), Mi (mebi), Gi (xibi), cada un 1024 veces superior ao que lle precede, e que equivalen a kilobinario, megabinario e xigabinario respectivamente. (fonte)
| Múltiplos binarios | Múltiplos decimais | |||||
| Nome | Símbolo | Factor | Nome | Símbolo | Factor | |
| kibi | Ki | (210)1 =210 | kilo | k | (103)1 = 103 | |
| mebi | Mi | (210)2 = 220 | mega | M | (103)2 = 106 | |
| xibi | Gi | (210)3 = 230 | xiga | G | (103)3 = 109 | |
| tebi | Ti | (210)4 = 240 | tera | T | (103)4 = 1012 | |
| pebi | Pi | (210)5 = 250 | peta | P | (103)5 = 1015 | |
| exbi | Ei | (210)6= 260 | exa | E | (103)6 = 1018 | |
Á hora de medir a capacidade dos nosos soportes informáticos hai que ter coidado en como vén expresada. Non debemos sorprendernos se cando inserimos a nosa memoria USB de 2 GB o computador dinos que é de 1,95 GB, pois iso non significa que estea a facer mal as contas. O que sucede é que está chamando GB ao que en realidade son GiB.
Por exemplo, aquí podemos ver como nun sistema operativo GNU/Linux co escritorio KDE usa as medidas propostas polo IEC e converte unha memoria USB de 2GB (2 mil millóns de bytes) en 1,95GiB.
E aquí podemos ver como Windows XP non segue esta norma e chama GB ao que debería ser GiB.
Ben, pois no caso dos contidos informáticos a cousa parece que non está tan clara: Hai miles de sitios web que son accesibles só cun navegador, formatos de vídeo que necesitan un reprodutor específico, libros que só se poden ler cun lector concreto, documentos creados nun determinado programa ofimático que só podemos ver co mesmo programa, etc. Non credes que todo sería máis doado se usásemos formatos e estándares abertos?
